فخر رازی از بزرگترین مفسران اهل تسنن است و تفسیر وی در میان تفاسیر عامه جایگاه ویژهای دارد. او به امامالمشکّکین مشهور بوده و از روایات اهلبیت^ نیز گاهی در تفسیر خود استفاده کرده و در مواردی آنها را نپذیرفته است. این مقاله به روش توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد قرآنی ـ روایی، ضمن استخراج روایات اهلبیت^ از تفسیر مفاتیح الغیب، شیوههای بهرهگیری از آنها را بررسی و ضمن تقسیمبندی، کارکرد آنها را مشخص میکند. یافتهها و نتایج نشان میدهد فخر رازی در سه قالب، از روایات اهل بیت بهره وری ترجیحی، تأییدی و استشهادی نموده است. زیرا گاهی نظر امام را بر نظر دیگران ترجیح میدهد و آن را به عنوان قول درست برمیگزیند. در برخی موارد ضمن بیان روایت امام، آن را با سخن خود تأیید و ادلهای مبنی بر تأیید آن ارائه می نماید و زمانی برای تأیید نظر خود به روایت امام استشهاد کرده است. بر این اساس، نگارنده مهمترین این کاربردها را عرضه کرده است تا بزرگی مقام اهلبیت و عترت^ را در تفسیر کبیر بیان نماید.
